Nov 11, 2010

Cerita Cikgu

Sekolah Rendah:Rekod Peribadi

Dulu. Bila orang tanya saya mahu jadi apa bila besar nanti, saya jawab ada tiga. Apa dia, tanya mereka. Satu; cikgu. Dua; polis. Tiga; dokor.

Dalam rekod peribadi seingat saya, ketiga-tiga cecita itu masih sama, cuma bertukar kedudukan aja.

Sekolah Menengah:Impian Terlukis

Saya acapkali ke bilik kaunseling sekolah. Percaya tak? Hehe. Bukan sekadar kongsi cerita dengan cikgu-cikgu tu (cikgu praktikal terutamanya..hihi), tetapi suka memerhati bahan-bahan yang tertampal di sekitar bilik tersebut.

Ada maklumat tentang personaliti, pamplet universiti, bahan motivasi dan macam-macam lagi. Memang seronok. Dari situlah saya belajar analisa diri. Jadi doktor kepada diri sendiri.

Langsung, di situ bersambunglah cecita zaman kecil saya. Ia makin spesifik. Saya mahu jadi macam cikgu kaunseling saya. Mereka baik-baik dan berinformasi, suka tolong orang, pandai keluarkan kita dari pemasalahan..bla..bla. Saya mahu jadi macam mereka!!

Universiti:Liku-liku yang hidup.

Saya sempat masuk tingkatan enam. Mujur di sekolah yang sama. Sekolah kesayangan dan kebanggaan saya: SMK Munshi Abdullah, Melaka.

Kata Cikgu Noraini : Awak semua jangan rasa rendah diri. Walaupun awak masih berpakaian sekolah, dipanggil pelajar sekolah, namun bagi saya awak sudah berjaya menapakkan sebelah kaki awak ke universiti.

Huh. Bangga betul. Kata-kata Cikgu Noraini adalah peransang yang kuat saat itu. Walaupun hanya saya seorang bekas murid di kelas itu (pelajar lain dari sekolah yang berdekatan), saya tetap lalui hari seperti biasa.

Memang saya tak letak harapan tinggi untuk ke universiti sebab tak dapat banyak A (huhu), namun, Allah lebih tahu segalanya :)

Universiti Islam Antarabangsa Malaysia. Wah!!! Memang gila!

Saya tak putus-putus tersenyum sejak saya pulang dari cyber cafe petang itu. Berkali-kali saya minta kakak CC itu cek kan keputusan IPTA. Sah! UIAM. Alhamdulillah :)

Kos Psikologi. Homang aii. Ini pun macam gila. Betul ke ni. Dengar perkataan tu pun macam tak percaya. Tapi, nak cakap apa lagi. Inilah hadiah paling manis dalam kehidupan saya saat itu. Thank You Allah. Alhamdulillah.

Cikgu Zainal pesan "Azian, bila di universiti, rebutlah semua peluang yang ada di depan mata awak. Aktifkan diri awak. Awak akan rasa indahnya hidup di universiti kelak. Semuanya akan memberi kebaikan pada diri awak, insyAllah"

Setelah 6 Tahun..

Bukan mudah jalannya. 6 tahun berhempas pulas. Akhirnya saya berjaya menggenggamnya. Saya terus pamit dengan keadaan dan masih kukuh bersama cita-cita lama. Alhamdulillah, bersama rasa yang sangat berdebar-debar dan penuh rintangan itu, rezeki terus bersambung.

Hingga lah akhirnya saya berjaya mencapai cecita zaman dulu-dulu.

Alhamdulillah :)

Kini. Bila pergi mana-mana kursus atau beraktiviti, saya bersua dengan bekas-bekas guru yang pernah mengajar saya, termasuklah dari sekolah yang mengajar saya menjadi seorang guru iaitu SK Durian Tunggal, SMK Munshi Abdullah, SK Gangsa dan SMJK Pulau Sebang.

"Cikgu, saya Azian. Cikgu pernah ajar saya Matematik di SK Durian Tunggal. Kini, saya dah jadi macam cikgu..."

Duhai, sangat indah saat-saat itu. Guru-guru yang pernah berjasa, menjadikan saya seorang guru dalam dewasa ini. Terima kasih cikgu. Terima Kasih Robbi.

Alhamdulillah.

2 comments:

Mentor_ulung said...

cikgu osman baba, bekas guru muzik skolah rendah saya singgah di sekolah saya td. saye malu2..hehe. tapi, saye sempat katakan ini " cikgu, terima kasih sebab cikgu ajar saya not2 muzik dulu, ajar saya nyanyi. sbb ajaran cikgu, saya suka muzik, di maktab saya masih igt not2...dan kini saye minor dlm muzik. tq cikgu"...kenyataan dan senyuman kami bertukar. beliau sgt bangga dan terharu :)

Mohd Sukur Ibrahim said...

awk...tak sangka awk dh jadi seorang cikgu yang cemerlang...
semoga dengan kehadiran awk menambahkan lagi dunia pendidikan agar melahirkan insan2 yang terpelajar serta berjaya1!!